Petra Spithost

Werk en prive lopen soms naadloos in elkaar over, soms rollebollen ze door elkaar heen. Helemaal wanneer je je bedrijf aan huis hebt en je zoon van 9 zich zowel boven (prive) als beneden (werk) thuisvoelt. Dit keer daarom een blog over hoe dat in ons huishouden dan in zijn werk gaat:

Pim is nog aan het wisselen en er is vandaag weer een tand uitgekomen. Wat is het dan heerlijk om (ook al denk je te weten wieer iets onder je kussen legt) een beetje te willen blijven geloven in de tandenfee . Om het te bewijzen dat ze wel/niet bestaat schrijf je haar dan gewoon een brief. Maar…. je kunt dan natuurlijk ook een bericht terug verwachten. En dat gebeurde per e-mail: (more…)

Afgelopen weekend was ik weer even ‘kok’ op het schip van vrienden Hennie en Miel:  www.zeelandia-charters.nl. Al zo’n 10 jaar vaar ik met hen mee op het Wad. Dan ben ik als “stadsje” er even helemaal uit en geniet van de rust en ruimte op het Wad.

Ik had het genoegen met 5 Nederlandse, 1 Vlaamse en 5 Chinese kunstenaars en hun begeleiders kennis te maken. Zij participeren allen in het kunstuitwisseling project EAST-meets-WEST (www.seamanfoundation.nl).Twee culturen die elkaar op het schip ontmoeten, elkaars taal niet spreken, maar elkaar vinden in de kunst. Ook aan boord namelijk verwekt ieder zijn/haar indrukken en vertrouwt die toe aan het doek. Het ruim wisselde van leefruimte tot atelier en galerie. (more…)

Aan al onze relaties, persoonlijk en zakelijk, een heel gezellig, gelukkig en vooral gezond 2009 toegewenst!

Een matroesjka (ook wel baboesjka genoemd) is een beschilderd poppetje van hout, dat enkele malen opnieuw een kleinere versie ervan bevat. Matroesjka’s komen oorspronkelijk uit Rusland. De naam “matroesjka” is afkomstig van het Russische woord matrjosjka (матрёшка), dat het koosnaampje is van Matrjona, een boerinnennaam.

Het staat in dit geval dus zowel zakelijk als persoonlijk voor groei…, maar ook voor genieten van wat je allemaal ‘in huis’ hebt (zakelijk), maar ook persoonlijk: de kracht die in jezelf schuilt!

Ik spijbel even 5 minuten en heb als excuus dat ik deze blog schrijf. We hebben een heftige deadline vandaag en daar moet nog meer dan genoeg voor gebeuren (ook door mij). Maar ik heb gewoon even behoefte aan 5 minuten ‘rust’, dus doe ik iets anders… ik schrijf.

Gek is het toch dat ook wanneer je zelf ondernemer bent het voelt alsof je even spijbelt. Ben ik (als ex-juf) te streng voor mezelf? Valt op dit gebied wel mee hoor. Voel me gewoon verantwoordelijk voor het werk dat er ligt, voor het op tijd afronden van de opdracht. Gun mezelf aan de andere kant ook heel bewust dit moment om even tot rust te komen en even niet met de stress van de deadline bezig te zijn. Een kopje thee halen en daar van genieten zou hetzelfde effect gehad hebben.

We hebben denk ik allemaal wel eens de neiging de leuke, minder belangrijke, minder dringende zaken eerst af te handelen. Maar als je daarin blijft ‘hangen’ wordt het toch weer tijd om even streng tegen jezelf te zijn en de zaken weer op te pakken.

Op www.youtube.com staat een fantastisch filmpje over “uitstellen”. Die raad ik jullie erg aan! Ga hem zelf ook nog even bekijken en dan weer braaf aan het werk. .

Klik hier voor het filmpje >>

Bij kettingbrieven denk ik tegenwoordig alleen maar aan het doorsturen van mailtjes met informatie die mij over het algemeen weinig interesseert. Gelukkig is er ook nog gewoon een delete-toets en weet ik dat ik ze soms met de beste bedoelingen van vrienden en kennissen toegestuurd krijg. Een aantal doen me ook zeker even glimlachen, zoals deze doorgestuurde foto van een vriendin/klant die me een fijne vakantie toewenst:

Aan dergelijke mailtjes zal ik me dus niet snel ergeren. Dat is wat anders met de grote hoeveelheid spam die verstuurd wordt. Afgelopen week was er weer zo’n golf die zelfs door ons spamfilter heen wist te dringen voor een paar dagen. Een klant (met een e-mailadres bij een andere provider) die 17.000 mailtjes binnenkrijgt waardoor zijn PC vastloopt… allemaal niet grappig.

Toch zit er ook wel weer een grappig verhaal achter het woord “spam”. Spam ontleent zijn naam namelijk aan een Monty Python-sketch uit 1970. Een stel Vikingen zit in een café en zingt luidkeels een lied met een zeer irritant refrein over gekookte ham in blik (’spam’ noemen de Engelsen dat). Het refrein dat tot vervelens toe herhaald wordt, leidt tot irritatie bij de overige cafébezoekers, die amper nog een normaal gesprek met elkaar kunnen voeren. Hedendaagse internetters kennen dit gevoel wanneer hun mailbox weer eens uitpuilt van de ongevraagde e-mails.

Mocht je ondanks het deleten en het spamfilter toch nog moeite hebben om door de hoeveelheid mail per dag heen te worstelen, dan vind je hier prima tips.

Weer even terugkomend op de kettingbrief. De online Van Dale geeft de volgende betekenis:

ket·ting·brief: brief die door de geadresseerde enige malen moet worden overgeschreven en dan verder gezonden, zodat het oorspronkelijke exemplaar zich explosief vermenigvuldigt.

Als kind heb ik er inderdaad menigeen met de hand overgeschreven, maar ik wacht nog steeds op de ansichtkaartjes die me dan teruggestuurd zouden worden…

Tot mijn grote verrassing heb ik gister wel een hele leuke variant van de kettingbrief in ontvangst mogen nemen:

HERMAN

“Herman is een vriendschapskoek die niet te koop is, maar alleen gegeven kan worden. Herman groeit langzaam maar zeker, via een natuurlijk gistingsproces en het duurt tien dagen voor je hem kan eten.”

Aldus de tekst op het bijgeleverde briefje.

Herman heb ik gekregen van een vriendin en mag ik over 10 dagen dus ook weer weggeven. De kinderen roeren nu om de beurt 2-3 keer per dag in de kom en zijn erg benieuwd naar het resultaat. Herman gaat een paar dagen mee naar Denemarken in de mei-vakantie. Natuurlijk zouden we ons personeel ook voor Herman kunnen laten zorgen (net als voor de katten), maar Herman mee op reis is natuurlijk veel leuker.

Mocht je Herman nu niet van me krijgen en zelf een Herman willen starten klik hier dan voor het recept. En het internet zou het internet ook niet zijn wanneer er op het bakrecept na 10 dagen geen varianten zouden bestaan.

Ik laat jullie binnenkort weten hoe Herman heeft gesmaakt!

Pim, onze zoon van 8, volgt op school het programma Rots & Water. Een weerbaarheidsprogramma gegeven door een enthousiast begeleider van Buro Weerbaarheid. Op een dag gaat onze telefoon: “Mama… ik ben mijn gymspullen vergeten dus als jullie straks komen kijken, willen jullie die dan even meenemen?”

Kijken? Oh jee.. voel me onmiddelijk de werkende moeder die blijkbaar iets gemist heeft in de papieren briefjes communicatie met school. Bij navraag blijkt mijn lieve echtgenoot het briefje wel te hebben gezien en kunnen we nu concluderen dat we als werkende ouders ook elkaar nog wel eens iets vergeten te vertellen, ook al wonen en werken we de hele dag samen. Gedeelde smart is halve smart . We springen in de auto en zijn samen met de gymkleren keurig op tijd op school.

De afsluitende open les eindigt spectaculair. De kinderen schrijven hun liefste wens op een houten plankje, welke na aanwijzingen en een bemoedigend gesprek van de coach in een klap door midden geslagen wordt! Pim weet ons precies te vertellen waar dat voor dient: “Daarmee sla je de weg open voor je dromen en wensen om uit te komen!”. Ik ben onder de indruk, maar meer nog vertederd wanneer ik de halve plankjes in ontvangst neem en tegen elkaar houdt. Er staat op geschreven:

“Ik wil graag op vakantie naar Frankrijk en later werken bij IT-Works“.

Ik heb eerlijk gezegd het sterke vermoeden dat hij later iets anders gaat doen, maar wie weet zit ook in hem ondernemers bloed. Het doet me denken aan het berichtje dat ik las in de nieuwsbrief van de Kamer van Koophandel. Leren over het ondernemerschap is nu ook in een lespakket verwerkt voor het basisonderwijs: Kids in bizz!

Als ex-juf wordt je dan toch nieuwsgierig en neemt een kijkje. Kids in Bizz is een ’spel’ waarbij leerlingen in groep 7 of 8 onder leiding van een zakelijke begeleider en hun leerkracht in aanraking komen met de grondbeginselen van ondernemen. De leerlingen runnen een eigen bedrijfje. Eigenlijk per direct meld ik me aan als ‘zakelijk begeleider’ en zoek contact met een school hier in Leeuwarden.

Lijkt me erg leuk… weer even voor de klas!

De maand december komt er weer aan. Gezellig… die maand staat voor mij gelijk aan ‘de feestdagen’. De wintermaanden die maken dat je (ook op kantoor) wat vaker kaarsen of waxinelichtjes aansteekt, het vieren van Sinterklaas, de kerstdagen en Oud & Nieuw en mijn verjaardag (die ik al 6 jaar niet vier).

De maand december betekent hier op het bedrijf ook gezellig druk, maar dan met het afronden van projecten/websites. De meeste klanten vinden het heel prettig wanneer de site klaar is voor de kerstdagen. Daarmee bedoelen ze eigenlijk voor het versturen van de kerstkaarten. Dat betekent dus strakke planning en even flink doorpakken. Voordeel is dat het aanleveren van content door de klanten ook niet door ons aangemoedigd hoeft te worden, maar vaak al ’spontaan’ gebeurd. Eigenlijk vinden we werken onder een beetje druk ook wel prettig. Dat daagt jezelf weer even uit, je zoekt je eigen grenzen in je kunnen weer even op.

Als werkgever ben ik al weer aan het inventariseren wie rond Kerst en Oud & Nieuw vrije dagen op wil nemen en hoe het dus in de laatste week van het jaar zit met de bezetting. Twee jaar geleden vielen de feestdagen voor de werknemers ongunstig. Het waren bijna allemaal dagen in het weekend. Dit jaar is het alleen voor hen weer schipperen met hoeveel vrije dagen je op wilt nemen, omdat de verplichte feestdagen allemaal midden in de week vallen.

Van deze feestdagen is het me altijd wel duidelijk geweest wat nationale feestdagen waren en daarmee verplichte vrije dagen. Voor de rest van het jaar moet ik altijd even spieken in een documentje dat we een keer geschreven hebben. Tegenwoordig kun je ook deze informatie steeds eenvoudiger op het internet vinden (Wikipedia, feest- en gedenkdagen). Begin november maak ik als werkgever de vakantiedagenbalans al op. Kijken of er niet teveel vrije dagen ‘over’ blijven aan het eind van het jaar. Zo kwamen we er dit jaar achter dat een van onze parttimer ‘in het negatief’ stond qua vakantieuren. Dat hebben we nu in overleg nog mooi binnen dit jaar kunnen rechttrekken. De eerste op te nemen vakantiedagen voor het volgende jaar zijn ook al weer aangevraagd. Dat is mooi op tijd! .

De feestcommissie is hier in het bedrijf net afgeschaft. Leuke activiteiten onstaan ook spontaan wel en als werkgevers organiseren we 1x per jaar een teamuitje. We hebben een aantal jaren rond Kerst en Oud&Nieuw een receptie gehouden waar dan ook de aanhang en/of ouders van de medewerkers en stagiaires van harte welkom waren. Dit jaar is er weinig nieuwe aanwas en slaan we derhalve en keertje over. Ze mogen uiteraard altijd eens langskomen voor een bakje koffie en om kennis te maken. Even kijken waar vriend/vriendin/zoon/dochter werkt of stage loopt.

Jaren heb ik het ook nog voor elkaar gekregen om rond Sinterklaas te werken met lootjes, suprises en gedichten. De lootjes werden uiteraard digitaal getrokken: www.lootjestrekken.nl, waarmee je het goede doel Artsen zonder Grenzen steunt. De protesten werden echter steeds groter. Dit jaar heb ik het nog wel voorgesteld, maar me neergelegd bij het besluit het net als vorig jaar over te slaan. Vorig jaar heb ik toen wel een nieuwe traditie laten ontstaan. Jullie willen geen Sinterklaasfeest? Dan krijgen jullie ook geen kerstpakket! riep ik grappend. Natuurlijk grijpen wij echter de mogelijkheid aan om in deze maand onze waardering voor onze medewerkers te laten blijken, maar daar hebben we nu in een ander jasje gegoten.

Wie wel eens bij ons op de zaak is geweest kent de enorme kast met zo’n 250 laatjes in onze vergaderruimte/kantine (en na 5 uur eetkamer). In december krijgen 31 laadjes een nummer en daarmee wordt de kast omgetoverd in een levensgrote adventkalender. Dit keer niet gevuld met chocolaatje, maar met allemaal kleine cadeautjes. Soms cliche (de chocoladeletter kan natuurlijk niet ontbreken), soms verrassend (en dat houden we nog even zo). De andere laadjes worden versierd met kerstversiering, zodat het zeer feestelijke kast wordt. Ik besef me nu ik dit typ dat ik dus nog een halve week heb om 31×10=310 cadeautjes te kopen! Geloof dat ik vanmiddag maar even de stad in ga!

De cadeautjes voor de familie voor het Sinterklaas- en Kerstfeest koop ik traditiegetrouw ook pas op het laatste moment. En steeds vaker lekker gemakkelijk online. Volgens mij wordt mede hierdoor Sinterklaas weer populair, want de detailhandel ziet hier steeds vaker mogelijkheden en de online webshops lijken in deze periode als paddestoelen uit de grond te schieten. Een scheurkalender bij bol.com, een t-shirt bij thinkgeek.com, een reuzenganzenbord bij bartsmit.nl. Op hema.nl heb ik alvast een gezellige Pietenvlaai besteld, die ik 5 december kan komen afhalen.

Over de website van de Hema gesproken.. ik wil u de volgende, in mijn ogen fantastische, pagina niet onthouden: http://producten.hema.nl (vergeet niet het geluid aan te zetten en alvast een glimlach op uw gezicht te toveren).

Voor het rijmen en dichten gebruik ik het internet niet. Dat mag ik graag nog gewoon lekker ouderwets met een schrijfblok en een pennetje doen. Mocht u toch wat hulp kunnen gebruiken, dan is sinterklaasgedichten.nl misschien een goed begin.

Tijdens het schrijven van deze weblog komt Pim, onze zoon van 8, binnen. Hij gelooft niet meer in Sinterklaas, vindt het eigenlijk wel jammer dat hij niet meer kan genieten van dat sprookje met alle leuke spanning eromheen. Hij is wel nog even opgewonden als vroeger wanneer hij zijn schoentje bij de supermarkt mag zetten, maar probeert nu uit te vissen hoe de logistiek rond het Sinterklaas feest werkt. Hij ziet op mijn scherm een afbeelding van de Sint en vraagt heel zacht: “Gelooft iemand hier op kantoor nog in Sinterklaas?”

Terwijl ik dit schrijf luister ik naar een nummer van Juanes (Volverte a ver), ik had er nog nooit van gehoord en ben niet echt fan van Juanes, maar vind het toch wel prettig in het gehoor liggen. Heb ik op dit nummer geklikt? Het ergens gedownload en toen afgespeeld in mijn winamp? Nee.

Het antwoord is last.fm. Last.fm is een online muziekservice die slim is. Het bekijkt waar je naar luistert en op basis van deze gegevens speelt het andere nummers in een zelfde stijl. Het zelfde genre maar andere artiest. Bijvoorbeeld ik heb Shakira een paar keer gespeeld, die heeft als eigenschappen ‘Latin’, ‘Spanish’ en ‘Pop’. Bovenstaand nummer van Juanes zal waarschijnlijk veel overeenkomsten hebben en daardoor werd het gedraaid.

Dat is de kracht van services als last.fm maar ook internet als geheel. Iedereen heeft belang bij het correct catalogiseren van nummers dus in plaats van een bedrijf die de tags plaatst (en daar geld voor wil hebben) doen we het met zijn alleen. En dan gelden de meeste stemmen. Dus als iemand grappig denkt te zijn en voor Shakira als genre ’heavy metal’ invult dan wordt dit volledig weggestreept als 15.000 andere mensen daar ‘latin’ neerzetten. Zo blijft het aanbod secuur.

Hoeveel is er op last.fm te krijgen? Vorig jaar december hadden ze 100.000 nummers en nu, februari 2007, is er een deal gesloten met Warner Music (de derde platenstudio ter wereld) dat de gehele collectie van Warner ook op last.fm te krijgen is. Dus, er is genoeg te krijgen!

Wat ook leuk is zijn de lijsten. Je kunt je eigen favoriete nummer allertijden terugvinden, de laatste 50 nummers die je hebt geluisterd maar ook de meest geluisterde artiest of het meest geluisterde album. Verassend genoeg staan The Beatles hier nog altijd in de top 15 terwijl ze in ‘normale’ hitlijsten allang niet meer voorkomen. Dat komt omdat ‘normale’ hitlijsten kijken naar albumverkoop en last.fm kijkt naar het luistergedrag. Dat laatste is beter in mijn opinie.

Leuk! Muziek terwijl je werkt, 24 uur per dag, 7 dagen per week, precies wat jij leuk vind zonder reklames of irritante DJ’s. Alleen is de populariteit van de service zo groot dat de website van last.fm soms erg lastig te bereiken is.

Voor velen van u is de vakantieperiode aangebroken. Persoonlijk hoort voor mij bij een vakantie het lezen van een goed boek. In onze vakantieweek was ik nog niet aan een boek toegekomen, maar het toeval wil dat we tijdens een zelfgemaakte speurtocht met de kinderen door Leeuwarden een zwerfboek vonden! Op de kaft stond “Ik ben een zwerfboek. Mag ik mee? Ik zal heel lief zijn!”. Het boek zelf is te volgen op www.bookcrossing.com.

Bij IT-Works wordt druk gewerkt aan leuke projecten met boeken in digitale vorm. We kennen deze vorm wel al voor folders en catalogi, maar op deze wijze kunnen bijvoorbeeld ook historische bronnen voor een breed publiek beschikbaar gesteld worden. Dezelfde techniek gebruiken we ook in een project voor de zorg, hierbij gaat het om levensboeken van senioren.

Mijn laatst gelezen boek heb ik voorgelezen aan Pim: De Gebroeders Leeuwenhart van Astrid Lindgren. Een prachtig kinderboek.

Verder lees ik momenteel eigenlijk weinig boeken, maar meer artikelen op het internet, weblogs van collega’s en vrienden en digitale nieuwsbrieven. Daar heb ik mijn handen al vol aan. Toch handig dat ik een paar jaar een boek over Snellezen heb gelezen. Mijn leessnelheid is nu niet heel groot (daarvoor oefen ik het te weinig), maar de langzame lezer is verdwenen. Een paar regels hanteer ik nog altijd:

• Probeer alleen je ogen te laten lezen en ga de woorden niet verklanken (in je hoofd).
• Ga bij het lezen niet stapjes (1 of 2 woorden) terug, maar lees door. Je hersenen hebben de tekst namelijk echt wel al gelezen.
• Sla ’de’ en ‘het’ over. De tekst blijft (zeker voor je hersenen) ook dan nog prima te begrijpen.
• Laat een pen of vinger ‘meelezen’ langs de regels van links naar rechts of langs de kantlijn van boven naar beneden. Dat geeft houvast.

Het laatste boek dat ik las voor mijn werk was ‘Don’t make me think’ van Steve Krug. Een sterk visueel boek met eenheel  nuchtere, logische benadering van gebruikersvriendelijkheid van websites. Op zijn eigen website is een hoofdstuk van het boek te lezen.

Tot slot een digitale boektip: bezoek eens de website van Sonja Kruit, onze grafisch ontwerpster. Zij laat op haar website een greep uit haar boeksculpturen zien.

Iemand nog een leuke boekentip voor mij?

Schoon Schip… dat is de titel van een artikel in het blad de Intermediair (2 maart 2007). Het artikel gaan over de luxe van een leeg bureau. Er is een punt waarop gezellige wanorde omslaat in onwerkbare chaos. Waar dat omslagpunt ligt, daarover zijn de meningen op de werkvloer sterk verdeeld is.

Herkenbaar ook voor de diversiteit in ons bedrijf. Ik lees het artikel dan ook met een glimlach op mijn gezicht en probeer te achterhalen bij welk van de beschreven persoonlijkheidstypen ik hoor. Ik verkeer tussen de ordefreak en de slordervos in besluit ik. Wanneer ik het weer even op de heupen heb (en daar is het voorjaar een duidelijke periode in), dan stort ik me weer een paar uur op het sorteren van alle losse papiertjes, briefjes, flyers en andere losliggende onderdelen op, in en om mijn bureau. En inderdaad kan ik dan erg genieten van het lege bureau en geeft het me rust.

Maar tot mijn spijt houd ik het alleen meestal niet langer dan een maand vol… Een schoon schip bij mij dus dat vaart in woelige wateren, waardoor het soms tijdelijk weer mat meer chaotisch is .