Petra Spithost

Bij kettingbrieven denk ik tegenwoordig alleen maar aan het doorsturen van mailtjes met informatie die mij over het algemeen weinig interesseert. Gelukkig is er ook nog gewoon een delete-toets en weet ik dat ik ze soms met de beste bedoelingen van vrienden en kennissen toegestuurd krijg. Een aantal doen me ook zeker even glimlachen, zoals deze doorgestuurde foto van een vriendin/klant die me een fijne vakantie toewenst:

Aan dergelijke mailtjes zal ik me dus niet snel ergeren. Dat is wat anders met de grote hoeveelheid spam die verstuurd wordt. Afgelopen week was er weer zo’n golf die zelfs door ons spamfilter heen wist te dringen voor een paar dagen. Een klant (met een e-mailadres bij een andere provider) die 17.000 mailtjes binnenkrijgt waardoor zijn PC vastloopt… allemaal niet grappig.

Toch zit er ook wel weer een grappig verhaal achter het woord “spam”. Spam ontleent zijn naam namelijk aan een Monty Python-sketch uit 1970. Een stel Vikingen zit in een café en zingt luidkeels een lied met een zeer irritant refrein over gekookte ham in blik (’spam’ noemen de Engelsen dat). Het refrein dat tot vervelens toe herhaald wordt, leidt tot irritatie bij de overige cafébezoekers, die amper nog een normaal gesprek met elkaar kunnen voeren. Hedendaagse internetters kennen dit gevoel wanneer hun mailbox weer eens uitpuilt van de ongevraagde e-mails.

Mocht je ondanks het deleten en het spamfilter toch nog moeite hebben om door de hoeveelheid mail per dag heen te worstelen, dan vind je hier prima tips.

Weer even terugkomend op de kettingbrief. De online Van Dale geeft de volgende betekenis:

ket·ting·brief: brief die door de geadresseerde enige malen moet worden overgeschreven en dan verder gezonden, zodat het oorspronkelijke exemplaar zich explosief vermenigvuldigt.

Als kind heb ik er inderdaad menigeen met de hand overgeschreven, maar ik wacht nog steeds op de ansichtkaartjes die me dan teruggestuurd zouden worden…

Tot mijn grote verrassing heb ik gister wel een hele leuke variant van de kettingbrief in ontvangst mogen nemen:

HERMAN

“Herman is een vriendschapskoek die niet te koop is, maar alleen gegeven kan worden. Herman groeit langzaam maar zeker, via een natuurlijk gistingsproces en het duurt tien dagen voor je hem kan eten.”

Aldus de tekst op het bijgeleverde briefje.

Herman heb ik gekregen van een vriendin en mag ik over 10 dagen dus ook weer weggeven. De kinderen roeren nu om de beurt 2-3 keer per dag in de kom en zijn erg benieuwd naar het resultaat. Herman gaat een paar dagen mee naar Denemarken in de mei-vakantie. Natuurlijk zouden we ons personeel ook voor Herman kunnen laten zorgen (net als voor de katten), maar Herman mee op reis is natuurlijk veel leuker.

Mocht je Herman nu niet van me krijgen en zelf een Herman willen starten klik hier dan voor het recept. En het internet zou het internet ook niet zijn wanneer er op het bakrecept na 10 dagen geen varianten zouden bestaan.

Ik laat jullie binnenkort weten hoe Herman heeft gesmaakt!